بسم الله الرحمن الرحیم

ثواب استثنايى زيارت امام حسين عليه السلام

از جمله عطاهايى كه خداى متعال فقط به امام حسين (عليه السلام)داده، به زيارت ايشان مربوط مى شود. بدين معنا كه زيارت ايشان حتى در حالت ترس نيز استحباب دارد وچه بسا ثواب آن دوچندان مى شود. در حالى كه حج با همه عظمتى كه دارد، مشروط به خالى بودن مسير از خوف وخطر است وجمع فراوانى از فقها فرموده اند كه اگر شخصى بدون اعتنا به اين شرط حج بگزارد وطى راه خطرى متوجه او شود، حج او صحيح نيست. برخى پا را از اين هم فراتر نهاده وفرموده اند : اگر راه توأم با خوف وخطر باشد ولى شخص به سلامت به حج برود، حج او صحيح نخواهد بود؛ زيرا چنين شخصى به اين شرط كه يكى از شروط استطاعت است اعتنا نكرده است. روشن است كه مفهوم استطاعت فقط ناظر به استطاعت مالى نيست وامنيت راه را نيز شامل مى شود ودر حالاتى كه راه ايمن نيست استطاعت حاصل نمى شود. اما زيارت امام حسين (عليه السلام) حتى در حال خوف وترس استحباب دارد ونسبت به آن سفارش شده است. در طى تاريخ با اين كه زمامداران ستمگر، زائران حرم حضرت سيدالشهدا (عليه السلام) را به زندان مى افكندند وچه بسا دست وپاى آنان را مى بريدند واموالشان را مصادره مى كردند، ولى با اين حال شنيده نشده است كه ائمه (عليهم السلام) آنان را از اين كار نهى كرده باشند، بلكه آنان را به اين كار تشويق مى فرمودند. روايت شده است كه ابن بكير به امام صادق (عليه السلام) عرضه داشت : هرگاه از منطقه ارجان مى گذرم دلم براى زيارت بارگاه جدت [امام حسين (عليه السلام)] پر مى كشد، ولى وقتى بدان جا مى روم در تمام طول راه از سلطان وجاسوسان ونگهبانان مسلّح، سخت هراسناك ووحشتزده هستم. امام به او فرمود : يابنَ بُكير، أما تُحِبُّ أن يراكَ اللهُ فينا خائِفاً، أما تَعلَمُ أَنَّهُ مَن خافَ لِخَوفِنا أظَلَّهُ اللهُ في ظِلِّ عَرشِهِ، وكانَ مُحدّثهُ الحسين (عليه السلام) تحتَ العرشِ وآمَنَهُ اللهُ مِن أفزاعِ يومِ القيامةِ، يَفزعُ النّاسُ ولا يفزعُ، فإن فَزِعَ وَقَّرَتهُ الملائكةُ وسَكَّنَتْ قَلبَهُ بِالبِشارةِ؛(1) اى پسر بكير، دوست ندارى خدا ببيند كه به خاطر ما ترسيده اى ؟ آيا نمى دانى كه هركس به خاطر ما بترسد، خدا او را در سايه عرش خود جاى مى دهد وامام حسين (عليه السلام) در زير عرش الهى [همدم و] هم سخن او خواهد بود وخدا او را از هول وهراس قيامت ايمن مى دارد ؟ چنين كسى وقتى مردم وحشت زده مى شوند هراسناك نمى شود؛ زيرا به محض آن كه وحشت زده شود فرشتگان او را دلدارى مى دهند وبا بشارت دادن به او، او را آسوده خاطر مى كنند. همين مسأله باعث شده است كه زائران بارگاه ابا عبدالله الحسين (عليه السلام)در سرما وگرما ودر اوضاع دشوار وبا وجود خطرهاى گوناگون ودورى راه به سمت بارگاه ملكوتى آن حضرت بيايند وهمين امر باعث شده است كه امام صادق (عليه السلام)با چنين تعابير بلند ودرخشانى آنان را بستايد : اللهم إنّ أعدائَنا عابوا عليهم خُروجَهم فَلَمْ ينهَهُمْ ذلكَ عَنِ الشّخوصِ إلَينا وَخِلافاً مِنهُم على مَن خالَفَنا فَارْحمْ تِلكَ الوُجوهَ الّتي قَد غَيَّرَتها الشّمسُ... اللّهم إني أستَودِعُكَ تلكَ الأنفسَ وتلكَ الأبدانَ حتّى نُوافِيَهم على الحوضِ يومَ العَطَشِ؛(2) خدايا، دشمنان ما بر بيرون آمدنِ آنان خرده گرفتند ولى اين كار آنان را از آمدن نزد ما باز نداشت وآنان با مخالفان ما از در مخالفت درآمدند. پس بار خدايا اين چهره هايى را كه تابش آفتاب رنگشان را دگرگون كرده است مورد لطف ورحمت خود قرار ده... خدايا من اين جان ها واين پيكرها را در نزد حضرتت به وديعت مى نهم تا در روز تشنگى در كنار حوض كوثر با آنها ملاقات نماييم. در حديث محمدبن مسلم آمده است كه امام باقر (عليه السلام) به او فرمود : آيا نزد قبر امام حسين مى آيى ؟ گفت : آرى، البته با بيم وهراس. حضرت به او فرمود : ما كانَ مِن هذا أشدُّ فالثّوابُ فيهِ على قدرِ الخَوف؛(3) در اين راه هرچه سختى ها بيشتر باشد، ثواب نيز بيشتر و به اندازه ترس است. كسى كه در راه خدمت به سيدالشهدا (عليه السلام) سختى ها ومشكلات را تحمل كند، بى شك پاداشش بيش از ديگران خواهد بود، وآن دشوارى ها نيز لطفى است كه خداى متعال در حق او روا داشته است. براى مثال كسى كه يك ميليون تومان در اين راه مصرف كند واين مبلغ ده درصد دارايى او باشد، وشخص ديگرى همين مبلغ را در راه سيدالشهدا (عليه السلام)مصرف كند ولى اين مبلغ پنج درصد دارايى اش را تشكيل دهد، بى شك ثواب عمل شخص اول بيشتر خواهد بود. شخص كارگرى با دسترنج خود حسينيه اى در شهر خود بنا كرد؛ بدين ترتيب كه از صبح تا شب كار مى كرد ودر پايان روز، مزد كار روزانه اش را به سه قسمت تقسيم، وثلث آن را به نام امام حسين (عليه السلام) پس انداز مى كرد. با گذشت زمان ودر پى بركتى كه خدا در اموال او قرار داد، با همان پس انداز قطعه زمينى در خارج شهر خريد وديرى نپاييد كه آن شهر توسعه يافت وزمين يادشده داخل شهر قرار گرفت. پس از آن، مرد كارگر در آن قطعه زمين حسينيه اى بنا كرد كه هيچ گاه از رفت وآمد نمازگزاران وعزاداران امام حسين (عليه السلام) خالى نمى شد والبته اين مسأله از توفيقات الهى حاصل شد. در روز قيامت كه دارايى وفرزندان به كار انسان نمى آيد، اين مرد حسينيه اى در كارنامه اعمال خود دارد كه آن را وقف حضرت سيدالشهدا (عليه السلام) كرده است. ما نيز بايد در اين راه قدم برداريم وهمت خود را مصروف خدمتگزارى به امام حسين (عليه السلام) كنيم وهيچ خدمتى را در اين راهِ بى مانند واستثنايى، كوچك نشماريم؛ زيرا توفيق از جانب خداى سبحان است وخدا تمام امورى را كه به امام حسين (عليه السلام) مربوط است، استثنايى قرار داده است. وصلى الله على محمد وآله الطاهرين نقل از کتاب : خون سيدالشهدا (عليه السلام) و مسئوليت ما آیت الله العظمی سید صادق شیرازی  دام ظله (1). بحارالانوار، ج 98، ص 10. (2). كافى، ج 4، ص 582. (3). وسائل الشيعه، ج 64، ص 457.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امام حسین علیه السلام محک الهی

دستگاه حضرت امام حسين عليه السلام بوته آزمونى براى ميليون ها، بلكه ميلياردها انسان است. اين آزمون به مردم عادى اختصاص ندارد كه حضرت بارى تعالى چند هزار سال پيش از ولايت امام حسين عليه السلام پيامبران خود را همچون حضرت نوح عليه السلام و حضرت ابراهيم عليه السلام را با اين قضيه آزمود. لازم به يادآورى است كه به هنگام نام بردن هر يك از پيامبران بايد با رعايت «على نبينا و عليه السلام» ابتدا بر پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم سپس بر آن پيامبر درود فرستاد، اما در مورد حضرت ابراهيم عليه السلام به دليل منزلت و عظمت ايشان قضيه كاملاً عكس اين است و بايد با عبارت «عليه و على نبينا السلام» ابتدا به ايشان سپس به پيامبر و آلش سلام داد. در عين حالى كه ايشان چنين مقامى دارند مورد آزمون قرار گرفتند.  حضرت آدم عليه السلام نيز از ديگر پيامبرانى است كه با ياد فاجعه كربلا مورد آزمون قرار گرفت. پس ما به طريق اولى مورد آزمون قرار مى گيريم.  شايان توجه است كه خدا اگر از كسانى كه نافرمانى اش كرده باشند بگذرد، اما در مورد كسانى كه نسبت به خاندان رسالت به ويژه حضرت سيد الشهدا عليه السلام و قضيه ايشان بد كند و مرتكب گناه شود بى ترديد گذشت نخواهد كرد، مگر اين كه توبه و كردار بد خود را جبران كنند. اين گونه افراد فراموش نكنند كه در گذشته هاى دور و دورتر و نيز در عصر حاضر كسانى با قدرت مطلق سرستيز نسبت به دستگاه سيد الشهدا عليه السلام برداشتند و اگر چه اندك زمانى توانستند با زور سر نيزه مردم را از برگزارى شعاير حسينى منع كنند، اما از آن جا كه خداى - عزوجل - مقرر فرموده است اين جريان همچنان جلوه گرى كند و بر تارُك هستى بدرخشد، با دست انتقام خود دشمنان عاشورا را با ذلت و زبونى از پاى درآورد و همچنان اين واقعه را على رغم كوردلان بد سيرت تا قيام قيامت پا برجا و پر رونق تر خواهد بود. لذا بايد گفت: سعادتمند كسى است كه اين جريان را تقويت و ترويج كند و شيطان صفت تيره روز آن كه با آن مبارزه و دشمنى كند.  به جاست به دور از هر تنش و واكنشى منفى در زمينه قضيه سيد الشهدا عليه السلام كه دنيا و آخرت انسان را دچار نكبت و تيرگى مى كند، سعى در ترويج آن داشته باشيم و فتنه انگيزى و ايجاد تفرقه در دستگاه آن حضرت را براى سيه دلانى بگذاريم كه هماره جوياى بدبختى و تيره روزى هستند. توجه كنيد كه حتى يك بار «نه» گفتن براى گوينده آن نكبت بار و فلاكت زاست، پس از همين مقدار كارشكنى در اين دستگاه خوددارى كنيد. اگر هر يك به اندازه توان در خانه خود مجلسى برگزار كنيم يقيناً در دنيا و آخرت از بركات آن بهره مند خواهيم شد، چه اين كه خداى - عزوجل - چنين وعده اى را داده است و اين براى من افتخارى است كه شما را دعا كنم، باشد كه با اين كار به مقام دعا كنندگان به محبان و خادمان سيد الشهدا عليه السلام دست يابم. همين مجالس مختصر و پنج شش نفرى در دنيا و آخرت بلا هايى را از ما دور خواهد كرد. عزيزانى كه تا به حال در صدد برگزارى چنين مجالسى نبوده اند از امروز و در اولين فرصت دست به كار شده، آن را برگزار كنند.  2- ما در عصر ارتباطات و به تعبيرى ديگر در دهكده جهانى زندگى مى كنيم. حادثه اى در شرق جهان رخ مى دهد، دقايقى ديگر مردم غرب جهان از آن آگاه مى شوند. متأسفانه در چنين شرايطى بسيارى از جمعيت شش ميلياردى جهان امام حسين عليه السلام را نمى شناسند چه رسد به اين كه با عاشورا و اهداف آن آشنا باشند و آنان كه با نام حضرتش آشنايى دارند، وجود مباركش را آن گونه كه بايد نشناخته اند. بنابراين وظيفه ما سنگين تر به نظر مى رسد و لذا بايد در حد توان و شناختى كه از حضرتش داريم ايشان را به جهانيان معرفى كنيم. البته اين كار با وسايل فرهنگى از قبيل: كتاب، تبليغات، رسانه هاى گروهى و برگزارى مجالس ممكن و كارآمد است و نتيجه خوبى خواهد داد.  نكته ديگرى كه بايسته يادآورى است اين كه هر يك از شما از ميان فرزندان تان خادمى به امام حسين عليه السلام و حضرت حجت عليه السلام تقديم كنيد و اگر تصميم جدى براى اين كار نداشت با تشويق و نه اجبار به پذيرش آن متمايل كنيد.  از ديرباز با نام، كلام و شخصيت شيخ عبدالزهرا كعبى آشنا هستيد. طاغوت عراق با اين پندار كه با خاموش كردن صداى حسينى او و امثال او مى تواند ياد و نام سيد الشهدا عليه السلام را از ميان بردارد، هم از اين رو وى را شهيد كرد، اما هرگز صدايش خاموش نشد، چرا كه پس از چند دهه با سقوط حاكمان بعثى در عراق، جاى جاى اين سرزمين حسينى و علوى گوش شده بود و صداى دشمن شكن او را كه واقعه عاشورا را باز مى گفت شنيد. شما و ديگران نيز صداى او را در خانه هاى خود شنيديد و شنيدند. اين امر منحصر به عراق و ايران نبود كه در امريكا، اروپا، افريقا و...صداى او بازگو كننده مظلوميت و عظمت سيد الشهدا عليه السلام و ياران پاك او بود. با خود بينديشيم اگر آن شهيد راه حسين عليه السلام يك ميلياردر يا حاكمى باقدرت، اما خوب بود آيا مى توانست چنين تأثيرى داشته باشد؟ به يقين پاسخ منفى است.  او از خانواده اى روحانى برنيامده بود بلكه همگى كشاورزانى زحمت كش، اما مؤمن بودند، او هديه خانواده اش به دستگاه پرشكوه حضرت سيدالشهدا عليه السلام بود و او با كوشش فراوان خود خوش درخشيد و يكى از خادمان حقيقى دستگاه ملكوتى خاندان عصمت و طهارت عليهم السلام شد.  داشتن چنين نعمتى بزرگ ترين افتخار در دنيا و آخرت است. بنابراين سعى كنيم يكى از فرزندان مان را وقف حضرت سيدالشهدا عليه السلام و حضرت بقية اللَّه الاعظم عليه السلام كنيم تا پس از كسب دانش و تقوا با تمام وجود در خدمت آن پاكان و هدايت گران باشد و جامعه را به سوى حق راهنمايى كند. آنانى كه هنوز فرزندى ندارند با حضرت سيدالشهدا عليه السلام پيمان ببندند كه يكى از فرزندان خود را تقديم دستگاه حضرتش كنند. چنين موهبتى اختصاص به پسران ندارد كه دختران نيز شايستگى نيل به اين موهبت را دارند. باشد كه بتوانيم خود و به وسيله آنان خط روشن و پربركت و مقدس امام حسين عليه السلام را به جهانيان معرفى كنيم.  اميدوارم به بركت حضرت سيدالشهدا عليه السلام خداى -جل و علا - توفيق خدمت به اسلام و مسلمين و قضيه ماندگار حضرتش را به همگى ما عنايت فرمايد، ان شاء اللَّه وصلى الله على محمد وآله والطاهرين.