عالم بزرگوار،اخوند ملّا محمود عراقی فرمودند:

من در اوایل جوانی در مدرسه ی شاهزاده بروجرد مشغول تتحصیل بودم ، هوای بروجرد معتدل است ودر ایام نوروز اراضی ان سرسبز وخرم میشود واثار برف وسرمای زمستان از بین می رود ولی دوفرسخ که از شهر به طرف اراک برویم زمستان همچنان تا اول خرداد ثابت ویکسان است. اوایل فروردین چون دیدم هوا معتدل است ودرسها هم به خاطر ایام نورزوی تعطیل شد با خود گفتم: قبر امامزاده سهل بن  علی که درروستای استانه است زیارت کنم.(این امامزداده درهشت فرسخی بروجرد در روستای کزاز از بخشهای اراک قرار دارد) جمعی از طلاب هم بعد از اطلاع از قصد من همراه من شدند وبا لباس وکفش مناسب با هوای بروجرد پیادهبیرون امدیم وتا پای گردنه که تقریبا دریک فرسخی شهر واقع است را پیمودیم. در میان گردنه برف دیده میشد، ولی به خاطر اینکه در ک وهستان تا ایام تابستان هم برف می ماند اعتنایی نکردیم. وقتی از گردنه بالا رفتیم ، صحرارا هم پرازبرف دیدیم ، ولی چون جاده کوبیده بود وافتاب می تابید وتا رسیدن به مقصد بیش ار شش فرسخ باقی نمانده بود به راه خود ادامه دادیم با خود حساب کردیم که دوفرسخ را بدر روز می رویم وشب را که شب چهارشنبه بود دریکی ازروستاهای بین راه میخوابیم. فقط یک نفر ازهمراهان از همان جا برگشت. عصر به روستایی رسیدیم ودر انجا توقف کردیم شب راهم همانجا خوابیدیم. صبح وقتی برخاستیم دیدیم برف باریده وراه را بسته ومخفی شده است. با وجود این وقتی نماز راخواندیم وافتاب طلوع کرد ، اماده رفتن شدیم. صاحب منزل مطلع شد وممانعت نمود وگفت : جاده ای نیست که از ان بروید واین برف تازه ،همه ی راهها را بسته است. گفتیم : هوا خوب است و روستاها به یکدیگر متصل هستند ومیتوانیم راه را پیدا کنیم. اعتنایی نکردیم وبه راه افتادیم ، ان روز را هم با سختی ِ تمام  رفتیم. عصر وارد روستایی شدیم که از ان جا مقصد تقریبا کمتر از دوفرسخ مسافت بود، شب را درخانه ی شخصی از خوبان خوابیدیم، صبح وقتی برخاستیم هوا به شدت سردشده وبرف هم بیشتر از شب گذشته باردیده بود، اما  ابری دیده نمیشد.

نماز صبح را خواندیم وچون مقصدمان نزدیک وفردا شبش شب جمعه بود ووقت خروج هدف ما درک زیارت این شب بود باز به راه افتادیم، وبه این حساب که بین مقصد ومسیر ما روستایی است که بعضی از بستگان من هم در انجا می باشند واگر هم نتوانستیم به امامزاده برسیم، میتوانیم در ان روستا توقف کنیم من صله ی رحم کنم. وقتی صاحب منزل قصد ما را فهمید مار از حرکت بازداشت وگفت: احتمال ازبین رفتنن شما وجود دارد. گفتیم: از اینجا تا روستای بستگان  ما مسافت زاید نیست وبیش از یک گردنه فاصله نداریم وهوای ان طرف هم که مثل این طرف نیست، بنابراین فقط یک فرسخ راه برف است ودریک فرسخ راه هم ترس از بین رفتن نمیباشد. به هر حال از او اصرار و از ما انکار.

بلاخره وقتی اصرار کردن را بی فایده دید گفت: چس کمی صبر کنید، تا برگردم این را گفت ودرفت ودر را بست. وقتی رفت به یکدیگر گفتیم مصلحت اینست که تا نیامده بلند شویم، برویم ، زیرا اگر بیاید باز هم مانع میشود، برخاستیم که ازدر خارج شویم دیدیم در را بسته ، فهمیدیم که ان مرد مومن برای ان که از رفتن ما جلوگیری کند حیله ای بکار برده ودر را بسته است لذا مجبور شدیم همان جا بنشینیم ، درهمین لحظات طفلی را میان ایوان دیدیم که کاسه ای دردست داشت ومیخواست از کوزه اب بخورد به او گفتیم: در را باز کن. او هم بی خبر از موضوع در را باز کرد، به سرعت بیرون امدیم وبه راه افتادیم وقتی ازخانه ای که بلای تپه قرار داشت خارج شدیم، ساحب منزل که برای انداختن برف بالای بام رفته بود ما رادید وصدا زد. نروید، نروید که هلاک می شوید.

بیچاره هر قدر اصرار کرد که حالا کجا  میروید؟ فایده ای نداشت وما اعتنا نمیکردیم.

وقتی که اصرار کردن را بی فایده دید، دوید وفریادزد راه بسته ونا پیدا است وشروع به نشان دادن مسیر نمود که از کجا واز چه طرفی بروید وتا جایی که صدایش میرسید راهنمایی میکرد وما راه  میرفتیم. مسافتی که از ان روستا دور شدیم راه را  که کاملا بسته بود نیافتیم و بیخود میرفتیم ، گاهی تا کمر وحتی تا سینه به گودالها یی که برف انها را هموار کرده بود فرو می رفتیم  وگاه می افتادیم وترس از ان را داشتیم که مبادا  در رشته ی قنات ابی وچاههای که بوسیله ی برف وبوران پوشیده شده بودند سقوط کنیم، بعلاوه انکه را مشخص نبود وبرف هم غالبا از زانوها میگذشت کفش ولباس هم مناسب با هوای تابستان بود.

گاهی بعضی از دوستان چنان در برف فرو میرفتند که نمیتوانستند از ان خارج شوند مگر این که بقیه او رابیرون  بکشند، با وجود این حالات هوا افتابی وروشن بود. در بین راه، ناگاه ابرهایی پیدا شد وبه یک دیگر پیوسته وهوا تاریک شد، برف وبوران هم شروع شد  وسرتا پای ما راخیس نمود ، بدنمان از وزیدن بادهای سرد و وجود برف ا زکار افتاد. لذا همگی از زندگی نا امید شدیم وبه مردن خود یقین پیدا کردیم، با پیش امدن این حالت انابه واستغفار کرده وشروع به وصیت کردن به هم دیگر نمودیم. بعد از وصیتها وامادگی برای مردن  من گفتم: نباید از فضل وکرم خداوند مایوس شد ما بزرگ وسرور وپناهی داریم که در هر حال وزمانی قدرت یاری وکمک ما را دارد بهتر است که به او استغاثه کنیم واز او کمک بخواهیم ، دوستان گفتند: این شخص که میگویی کیست؟ گفتم : امام عصر وصاحب امر ، حضرت قائم (عج) را میگویم تا این سخن را از من شنیدند همگی به گریه افتادند وضجه زدند وصداها را به واغوثاه وا ادرکنا یا صاحب الزمان بلند نمودند. ناگاه باد ارام وابرها پراکنده شدندوافتاب ظاهر شد، وقتی این وضع را دیدیم بسیار خوشحال ومسرور شدیم. اما همین که اطراف رانگاه کردیم دیدیم در هم طرف ما غیر از کوه وتپه چیزی دیده نمیشود. وراهی که می باید میرفتیم مشخص نبود. از ترس انکه اگر برویم شاید را ه را اشتباه کنیم وطعمه ی درندگان شویم متحیر ماندیم. در همین حال ناگها ن دیدیم که از روبروی ما از روی یک بلندی شخصی ظاهر شد وبه طرف ما می اید، همه خوشحال شده وبه یک دیگر گفتیم: این همان گردنه ی است که بین  ما ومنزل باقی مانده است واین شخص هم ازانجا می اید.

 او به طرف ما می ام دوما هم به سمت او روانه شدیم تا انجا که به او رسیدیم از او راه را پرسیدیم . گفت: را ه همین است که  من امدم وبا دست اشاره به انجایی که اول دیده شد نمو د وگفت: ان هم اول گردنه ِ است ، بعد از این گفتگوها از ما گذشت و رفت وما هم ازم حل عبور وجای پای او رفتیم تا به اول گردنه رسیدیم ونفس راحتی کشیدیم اما اثر قدم او را از ان مکان به بعد ندیدم. با انکه از زمان دیدن او و رسیدن ما به انجا، هوا کاملا صاف وافتاب نمایان وبرف تازه ای غیراز برف قبلی نباریده بود وعبور از گردنه هم بدون  انکه قدم در برف اثر کند اصلا ممکن نبود ، در این هنگام از بلندی تمام ان صحرا نمایان بود وما هرچه نگاه کردیم ان شخص را در ان بیابان ندیدیم. تمام همراهان از این موضوع  تعجب کردند! هر قدر در اطراف نظر انداختیم که شاید جای پایی پیدا کنیم دیده نشد حتی از بالای گردنه تا ورود به روستای خودمان که نزدیک به نیم فرسخ بود همت را بر ان گماشتیم که اثر پایی پیدا کنیم، ولی با کمال تعجب پیدا نکردیم وندیدم .

 پس از ورود به ان روستا پرسیدیم : امروز این جا واین طرف گردنه برف تازه باریده؟ گفتند: نه ، از اول روز تا به حال هوا همینطور صاف وافتاب نمایان بوده، چز شب گذشته برف کمی بارید. از دیدن این امور غیر طبیعی واجابت ودستگیری ِ بعد از استغاثه ی ما ، برای من وبلکه همه ی همراهان هیچ شکی در این که ان شخص، اقا ومولا حضرت ولی عصر ارواحنا  فدا ه یا انکه مامور خاصی از ان درگاه بوده است نماند.