اين حقيقت تكثير شد

 

وقتي جريان كربلا در گوشه اي از عالم اتّفاق مي افتد ، وقتي هزاران نفر در مقابل يك لشكر 72 نفره قيام مي كنند و تمام خبرگزاريهاي وابسته زمان آن عدّه قليل را خارجي معرفي مي كنند ، وقتي ماجراي جهاد امام حسين را دعواي ايشان با يزيد برسر يك زن ثبت مي كنند وقتي سند سازي مي شود و مدّتها در تاريخ همه جريان به همين صورت نوشته مي شود، هزار گهواره طلا و نقره كودكان بني اميّه را حمل مي كردند و از بني فاطمه حسن بن الحسن المثنّي مجروح و علي بن الحسين بيمار باقي مانده بود .

امّا چه مي شود كرد وعده خداست كه للحقّ دولة و للباطل جولة حق ماندگار خواهد بود و باطل فقط جولاني دارد و بس !

آنگاه كه بني العبّاس با فريب « الرّضا بآل محمّد » بر مسندها نشستند و ابوحنيفه در مسجد درس مي گفت و امام صادق در حصر خانگي بود چه كسي مي توانست گمان اين را داشته باشد كه زماني نداي « قال جعفربن محمّد الصّادق » در عالم بپيچد و حال آنكه هزاران سال پيش از آن از عبّاسيون اثري نمانده باشد .

آري تاريخ تكرار مي شود . باطل از بين خواهد رفت مگر نه آنكه همانند صداي خران است كه بانگ اوّلش مهيب مي نمايد و بي قواره و آخرش بي رمق و بي ثمره و« انّ انكر الاصوات لصوت الحمير »

و حقّ را خداي متعال تكثير مي كند . باشيد تا ببينيم « فانتظروا انّا منتظرون »

تأييد رأي در دادگاه تجديد نظر پايان قصّه آية الله ابطحي نيست بلكه آغاز ماجراست .

 

امروز را نگاه نكنيد . ابطحيها در راهند ...

كاش حاج ملّا آقاجان بود .

 

هنوز هم مي شود صدايش را شنيد . او هنوز هم گاهي همان وسط خيابان مي نشيند و با آنكه ماموران حكومتي روضه خواني را ممنوع كرده اند دست راستش را بر روي گوشش مي گذارد و با آن لهجه غليظ تركي مي گويد : « السّلام عليك يا اباعبدالله » بعد هم اوّل خودش گريه مي كند . بلند بلند ! انگار مادريست كه جوان از دست داده .ماموران حكومتي مي آيند .

« اينكه همان ملّا آقا جان است . ولش كنيد . او مجنون است . اگر مجنون نبود چرا وسط خيابان بنشيند و گريه كند . »

چه اشكال دارد . بگذار مجنونش بدانند . او كه مي داند اگر در اين سالهاي اختناق بخواهد از اهل بيت بگويد بايد خود را به جنون بزند . ديوانه امام حسين و امام زمان بودن چه مزّه اي دارد .

هنوز هم صدايش مي آيد . باز هم سيّد حسن را آقاي ابطحي صدا مي كند . هميشه همينطور بود . به خاطر احترام به سيادتش بهترين آداب را در مقابل او رعايت مي كرد . البته اگر بناي بر تربيت بود سخت مي گرفت و به سيّد حسن كه بيشتر از سايرين دوستش مي داشت ، بيشتر هم سخت مي گرفت .

با همان صداي آرام و نگاه نافذش به چشمهاي سيّد حسن خيره مي شود و مي گويد : « آقاي ابطحي ! تا مي تواني دست توسّل از دامن مقدّس حضرت بقية الله عجّل الله تعالي فرجه برندار ؛ زيرا تمام سعادت در همين موضوع خلاصه شده است . »

عادتش بود هر كسي را كه دوست دارد با اين جمله خطاب قرار مي داد .  الآن هم همينطور است . مي گويد « قربان آقاي ابطحي . بعد مكثي مي كند و مي گويد دوري تو طاقت فرساست . تو تنها فردي بودي كه مرا تا حدّي شناختي . »

حاج ملّا آقاجان هنوز دربان سيّدالشّهداء است . شغلي كه ارتقاء درجه ندارد . مگر بالاتر از درباني امام حسين عليه السّلام هم درجه اي داريم . هنوز هم وقتي از علي اكبرِ امام حسين مي خواهد صحبت كند چشمش پر از اشك مي شود و بغض صدايش پيرش را بيشتر مي لرزاند .

حالا او همه دوستانش را دور خود جمع كرده است . ميرزا باقر آقاي حكمت نيا ، احمد آقا فهري زنجاني ، آقاي مظفري ، حاج محمود حاج محمدي همداني ، آقاي ابهري ، آقاي زرگري ، آقاي مصطفوي ، آقاي مجتهدي ، آقا سيّد مرتضي واعظي سبزواري ، آقاي خاموشي ، آقاي كميلي سامرّائي ، حاج ميرزا صادق آقاي تبريزي ، آقاي برهان ، حاج ميرزا ابوالقاسم عطّار و . . .

وقتي بنا شد هر كس يك نام خانوادگي داشته باشد ، فاميلي عتيق را براي خودش انتخاب كرد امّا چه كسي مي دانست كه اين به آن خاطر است كه او عتيق و آزاد شده امام رضا عليه السّلام است . وقتي هم كسي از شاگردانش به مشكل روحي برخورد مي كرد بلافاصله او را به مشهد مي فرستاد تا با عنايات امام رضا عليه السّلام مشكل روحيش برطرف شود و از آن قبض و توقّف رشد روحي خارج شود .

او عتيق بود . همانطور كه امام باقر عليه السّلام مي گويند كعبه را بيت العتيق ( خانه آزاد ) مي گويند چون آزاد است احدي از بشر مالك او نيست .( هُوَ بَيْتٌ حُرٌّ عَتِيقٌ مِنَ النَّاسِ لَمْ يَمْلِكْهُ أَحَدٌ )

حاج ملّا آقاجان هم عتيق بود آزاد شده از هواي نفس و رذائل اخلاقي بود . شيطان را ولي خودش انتخاب نكرده بود و به همين علّت هم شيطان بر او تسلّط نداشت . او در ملك خدا بود . هر كس را هم كه تربيت مي كرد براي همين هدف تربيت مي كرد كه در ملك خدا باشد . خدا رحمت كند آقاي حكمت را كه هميشه زمزمه مي كرد :

اي مالك من * من ملك توام * در ملك توام * قائم به توام * جز تو مرا يار و پناهي نبود .

من ملك توام * ملك تو مملوك بشر نيست .

در ملك توام * ملك تو را خوف و خطر نيست .

قائم به توام * ذات مرا خوف فنا نيست .

باقي به توام * جز تو مرا يار و پناه نيست .

. . .

اندوه غم از چهره من پاك نمودي .

باكم ز چه باشد همه جا يار تو بودي .

 آن روز كه باقر آقاي حكمت هم رفت ، حاج ملّا آقاجان به استقبالش آمده بود در همان مراسم تشييع جنازه و او را رو به آسمان برد .

پنجاه و يك سال پيش هم كه خودش رفت همينطوري بود بلافاصله اعمالش با اهل بيت يكي شد . ديده بودند كه مي گويد من عمري به شما خدمت كرده ام و خاندان عصمت هم حرف او را تاييد مي كردند .

حاج ملّا آقا جان بيستم رجب رفت . درست يك سال بعد از آنكه در كربلا به شاگرد صاحب سرّش آقاي ابطحي گفته بود من از دنيا مي روم و در عصر همان روز .

در بازار زنجان قدم مي زد . گفت مرگ من نزديك شده . رفت يك گوشه اي آرام دراز كشيد . چشمهايش را بست و اين بار چشمش را وقتي باز كرد كه به اربابش نگاه مي كرد. مگر نه آنكه فرمود من يمت يرني .

حالا پنجاه و يك سال از آن موقع مي گذرد . كاش حاج ملّا آقا جان بود كه بگويد انسان براي زندگي دنيا خلق نشده . كاش حاج ملّا آقا جان بود و مي گفت : قربانت ، من نمي گويم بيا من مرشد تو باشم و تو مريد من باش . من مي گويم بيا سوته دلان گرد هم آييم . كاش حاج ملّا آقاجاني پيدا مي شد كه وسط بازار فرياد بزند و روضه بخواند و از مجنون خواندنش نهراسد و اين بار روضه امام زمان عليه السّلام